De jongeren

2005

17 van Mahalia.

De voorstelling heeft een heel duistere kant, die de donkere gedachten van tieners weerspiegelt. Ik vind dit een interessant onderwerp, omdat ik zelf niet zo vaak stilstond bij die kant van jong zijn. Ik heb mijn tienerjaren over het algemeen best rooskleurig beleefd en pas als twintiger kwam ik meer met die ‘donkere kant’ in contact. Ik vind dat wanneer je jong bent je soms te weinig wordt gewaarschuwd voor de moeilijkheden die het leven met zich kan meebrengen. Ik denk dat het belangrijk is om jongeren ook voor te bereiden op de soms moeilijke en donkere kanten van het echte leven. Dit laten zien in een voorstelling, vind ik daarom zeer boeiend en nuttig. 

Intrigerend, grillig en opslorpend. 

Ibeyi.

Ik heb heel vaak slappe lach momentjes gehad tijdens het bouwen van de piramides. Je wordt in allerlei bochten gewrongen en dat kan soms voor grappige taferelen zorgen. Zoals ondersteboven hangen recht tegenover iemand anders zijn gezicht. Ik kon niet meer stoppen met lachen!

De serie When they see us. Ik vond dit een super aangrijpend verhaal dat me heel erg is bijgebleven. De onrechtvaardigheid van dit verhaal vind ik heel schrijnend. Ik word er boos van en vind het erg wat deze jongeren (nu volwassenen) hebben moeten doorstaan. Er werden grote fouten gemaakt en racisme zorgde voor een oneerlijk proces. Ze zijn hun jeugd kwijtgeraakt door onterecht in de gevangenis te hebben gezeten. Dat vind ik ongelofelijk. De serie is mooi in beeld gebracht en toont op een heel pure manier de gruwel van dit waargebeurd verhaal.

© foto Milk of Lime

2006

Can I Call You van The WEAVE.

Vooral voor de uitdaging voor iets waar ik nog niet goed in ben/was. Vroeger heb ik me wel bezig gehouden met circus en grondacrobatie, maar de laatste jaren niet meer. Ik zag het als een kans om dat aspect weer te (her)ontdekken. Acrobatie is altijd iets wat me gefascineerd heeft en zeker de combinatie ervan met dans. Zoals bv het werk van Alexander Vantournhout die ook die twee elementen combineert vind ik heel cool. 

Bezwerend, overprikkelend en 

David Bowie is wel wijs.
Portishead is zeker nice.
Little Simz is strak.
Erykah Badu is altijd mooi. 

Het begin begin van het repetitieproces. Iedereen als niewe mensen leren kennen en hun manier van werken. Hoe hun lichaam en manier van bewegen ineen zit. Vooral in de eerste week werd hier veel aandacht aan geschonken en dit vond ik een heel waardevol deel. Een avond hadden we een grote jamsessie met de muzikanten die improviseerden op onze bewegingen en andersom. We hadden enkel enkele kettingen, touwen, elkaars lichamen en een hoop inspiratie om vanuit te improviseren. Het was een zeer intense avond die ik me nog voor lang zal herinneren. De concentratie en investering lagen zodanig hoog en het was het eerste moment waarop ik de muzikanten en wij echt voelde samenkomen en versmelten tot één groep. 

© foto Illias Teirlinck

2002

Wonderful Life van Katie Melua. Ik heb “wonderful” tienerjaren gehad dus dit vind ik wel toepasselijk. 

Ik ben heel toevallig op de auditie terechtgekomen en had me de dag ervoor pas ingeschreven. Het was een tip van een vriend en zonder te veel na te denken ben ik naar de auditie gegaan. Ik ben me pas nadien gaan afvragen waar de voorstelling over ging. Het was een beetje zoeken naar hoe ik me kon vinden in de thematiek, maar na een twijfelende start zag ik wel een heel interessante voorstelling ontplooien. 

Spannend, duister en tot slot ook bevrijdend. 

Ik heb eigenlijk nooit een artiest of band als echt voorbeeld gehad. Ik kan wel fan zijn van artiesten, maar ik ben nooit echt volledig weg of geobsedeerd door iemand. Momenteel luister ik veel naar Paolo Nutini, Michael Kiwanuka en René Aubry. 

Ik vond het heel leuk om nieuwe acrobatische figuren te leren. Dat deden we in de zomer regelmatig. Het was leuk om te merken hoe ons vertrouwen in elkaar groeiden en hoe we stappen maakten in de acrobatie. (thaaaaanks Helena!) Daarnaast vond ik het ook heel speciaal dat Milk of Lime onze kostuums kwam ontwerpen. Het is voor mij heel uniek om met zo een getalenteerde ontwerpers samen te werken en hun visie en invloed op de voorstelling ook mee te krijgen in een andere dimensie dan muziek of beweging.

© foto Milk of Lime

2008

Hell u call a dream van The Warning. Omdat iedereen altijd zegt dat tiener zijn de beste jaren van je leven zijn, terwijl het een soort van hel is waar je door moet.

Mijn droom is altijd al geweest om veel te kunnen optreden, dus ik dacht: dit is mijn kans! Metal en gothic luister ik heel graag + het is ook een voorstelling over de donkere kant van jong zijn. Daar kan ik me nu goed in inleven.

Angst, Opluchting, verliefdheid.

Rammstein, Ik ben echt hun grootste fan. Zij waren mijn inspiratie om te beginnen met gitaar te spelen.

De repetitieweek in Destelheide (Dworp). Toen we The Exorcist aan het kijken waren met veel snacks en frisdrank. 

De film Thirteen. Het gaat over hoe slechte invloed heel je jeugd kan veranderen, en ik kan me er goed in herkennen.

© foto Illias Teirlinck

2005

Trumpets van Jason Derulo. Niet per se de tekst, maar is gewoon een lied dat ik al een paar jaar heel veel luister en ook nooit beu ga geraken. Ik voel altijd echt ‘summervibes’ bij deze schijf.

Ik vind het thema zo mooi en belangrijk omdat ik denk dat het juist iets is wat door veel mensen ‘vergeten’ en ‘verscholen’ wordt. Er wordt inderdaad altijd gezegd dat de tienerjaren de beste jaren van je leven zijn 

Duister, uitdagend, verbindend

Stromae.

Mijn favoriete momenten zijn toch wel zo de momentjes tussendoor (tussen repetities door, tijdens het eten…). Of de momenten ‘s avonds in het STUK-appartement waar we overnachten tijdens de laatste repetitieweken. Dat zijn de momenten waarop we veel lachen en elkaar nog beter leren kennen. Maar natuurlijk is het samen dansen en repeteren ook heel verbindend en dus heel fijn. Ik geniet echt van elk moment hier eigenlijk!

Er zijn heel veel mooie coming-of-age films en series, maar als ik er nu aan een moet denken zou het Flipped zijn van Rob Reiner. Omdat het een film is waar ik wel al op een redelijk jonge leeftijd door was geraakt. Voor mij is het een film over de mooie en ‘lelijke’/harde kant van verliefdheid, op toch wel redelijk jonge leeftijd. Ik vind het een film met een hele mooie boodschap die op een redelijk ‘simpele’ manier wordt weergeven, met hier en daar wel een abstracter stuk. Een film die ik sowieso elk jaar opnieuw kijk alsof ik ze voor de eerste keer zie.

© foto Illias Teirlinck

2006

Euhmmm. Da’s best moeilijk. 

Ik was heel erg geïnteresseerd in de combinatie van een live-band en acrobatie/beweging. Door deze live-muziek ontstaat er een soort uitwisseling tussen beide. De muziek zorgt ervoor dat ik als performer de sfeer direct in me opneem en deze ook makkelijker kan vertalen naar beweging. De voorstelling is op bepaalde manieren ook best uit mijn comfortzone, waardoor alles voelde als een nieuwe ervaring, ik heb zoveel nieuwe interesses en inspiratie gekregen door deze samenwerking. 

Duister. Seksueel. Ontlading.

David Bowie, She wants revenge & Joy Division

Tijdens onze residentie in Destelheide hebben we op één van de avonden een jam/improvisatie gehouden met zowel de muzikanten als dansers. Dit was één van de eerste momenten waar ik een duidelijk beeld kreeg over de voorstelling en de mogelijkheden. Ik voelde een connectie met de muzikanten, dansers en de voorstelling in het algemeen. 

Ik herinner me oprecht al niet meer welke film ik gisteren heb gekeken.

© foto Illias Teirlinck

2003

Ik luisterde vroeger naar die liedjes van Disneyfilms. 

Het idee erachter: dat ‘kind zijn’ niet altijd makkelijk is, maar soms ook heel moeilijk .

Creepy, loslaten, samen.

Ik luister veel naar de Nederlandse rapper Lijpe, omdat er veel levenslessen in zijn songs zitten.

© foto Staf Smets

2007

We Are Young – fun. ft. Janelle Monáe

Ik vind dat het onderwerp “pijn van het de tiener zijn” steeds meer aan bod komt, maar ik heb het gevoel dat wij als maatschappij dit een beetje wegsteken en daarom vind ik het belangrijk om een voorstelling te spelen met zo een sterke en actuele thematiek.

Hoopvol. Verdriet. Melancholisch.

Destelheide, omdat ik daar iedereen echt goed heb leren kennen en het was daar echt fijn.

Dead Poets Society , omdat het de mooiste film is die bestaat (en ook de beste).

© foto Tom Herbots

2009

Ik ging met school kijken naar een voorstelling van fABULEUS en toen maakten ze reclame voor de audities voor out of hands.

Billie Eilish, Justin Bieber en YUNGBLUD. Maar vooral Yung Mavu: dit is mijn neef en hij is echt een heel groot voorbeeld voor mij.

© foto Illias Teirlinck

2003

Bad Timing – dEUS

Het was aangeraden door een vriendin. Ik las toen welke muziek de inspiratiebron was voor dit stuk (Brutus, Amenra, Divided, STAKE, Emma Ruth Rundle, Lingua Ignota…) en ik was verkocht. Het waren allemaal artiesten die ik de afgelopen jaren live heb gezien of toch zeker nog een ticketje voor wou bemachtigen. Wat mij raakt is de uitputting en energie die dit proces kost en dan de strijdlust die mijn mede-artiesten daar tegenover plaatsen. Elke repetitieweek en -dag raakt mij. 

Pijn, commune, strijd.

Brutus

Het prospect dat Oona in Gent ging komen studeren, maakte me zeer enthousiast. Er werden in de zomer al ideeën bepeinsd om samen muziek te maken in Gent. We waren aan het babbelen in Dworp en bezig over potentiële namen voor ons muziekconceptje, en zo kwamen we terecht bij de naam “Stoelen en Banken”, want ons kan je niet onder stoelen of banken steken. Vanaf het nieuw academiejaar zijn we ook samen muziek beginnen spelen. We hebben er ook een drummer bijgehaald. Ik ben zo blij om te kunnen zeggen dat we nu een echte band zijn. We schrijven eigen muziek en treden op. En natuurlijk zijn we ook dikke vriendjes. 

Tuck Everlasting

© foto Illias Teirlinck

2007

Two-way Mirror – Loathe

Gewoon het hele idee dat de voorstelling een paar van mijn favoriete dingen samenbrengt: namelijk theater, muziek, en het metal-genre.

Bedrukkend, bevrijdend, intensief.

Dave Grohl 

Ik denk de eerste echte doorloop met kostuums en alles erop en eraan in de grote zaal in OPEK, omdat dit echt het gevoel van de voorstelling duidelijk maakte voor mij, en alles zo een beetje op zijn plek viel. 

La haine – deze film is een van de meest universele en tijdloze kunstwerken ooit gemaakt. Het maakt niet uit uit welk land je komt, welke achtergrond je hebt, welke cultuur je vertegenwoordigt – wat La Haine uitbeeldt en wat de boodschap is, is overal toepasbaar. Het was 30 jaar geleden relevant, zal over 30, 100, 300 jaar nog steeds relevant zijn.

© foto Illias Teirlinck

2008

Mijn mama zag het zoekertje op Facebook. Ik was toen niet zoveel bezig met metal, maar ik wou wel graag in een band spelen en eens iets totaal anders doen dan wat ik gewoon ben, dus ik heb me ingeschreven voor de audities.

Grillig, krachtig, onbelemmerd.

De repetities tijdens de krokusvakantie waren voor mij tot nu toe de leukste, omdat er veel meer werd gefocust op hoe wij muzikanten konden inspelen op de dansers. Hierdoor zagen we het mooi samenkomen en wisten we meer wat we aan het doen waren. 

Legally Blonde, omdat het een goed geschreven en goed geregisseerd verhaal is, ik word deze film nooit beu.

© foto Illias Teirlinck

2006

Helter Skelter van The Beatles.

Dat we deze thema’s onderzoeken, zowel met dans en acrobatie, als met muziek. Dat we het niet zelf doen maar samen. Die verbinding.  

Pijnlijk, luid en intens. 

Russian Circles, omdat de sound van de gitarist echt graaf is en omdat hun songs niet opgebouwd zijn rond een klassieke structuur.

De avonden van onze residentie in Dworp. Het was een echt verbindingsmoment. 

Spirited Away

© foto Illias Teirlinck